|
Tradycyjna technika witrażownicza - w ołowiu |
|
|
15.02.2008. |
|
Technika tradycyjna w ołowiu Historia
Najwcześniejsze witraże dekoracyjne pojawiają się w epoce karolińskiej w VIII w wraz z rozwojem chrześcijaństwa w Europie. Klasyczny witraż ołowiany z czasem zróśł się z architekturą kościelną, apogeum swego rozkwitu przeżywając w epoce gotyku. Nigdy wcześniej i nigdy potem nie był tak organicznie wkomponowany w konstrukcję bryły budynku. Jego lekkość, koloryt, wspaniałe dopełniały istotę strzelistej wzniosłej sięgającej niebios architektury XIII i XIV w. Wówczas pojawia się możliwość malowania szkła lazurą srebrową oraz szkło warstwowe – powlekane. Powstają najwspanialsze dzieła w Kaplicy Ludwika IX Sainte-Chapelle, w Katedrze Notre-Dame w Paryżu czy w Katedrze w Leon w Hiszpanii. Witrażownictwo przetrwało w niezmienionej formie do końca XVIII w. choć z czasem wraz ze zmianą stylów w sztuce znacznie straciło na swym pierwotnym znaczeniu. Wspaniały ponowny rozkwit przyniósł wiek XIX z nadejściem romantyzmu i nieco późniejszej secesji. Dzięki dziełom Louisa Comfort Tiffany’ego świat ponownie zachwycił się szkłem... ale to już zupełnie inna historia… Charakterystyka
W technice tradycyjnej poszczególne kawałki szkła połączone są za pomocą ołowianych szprosów o przekroju w kształcie litery H. Wszystkie szprosy są ze sobą zlutowane tworząc siatkę konstrukcyjną witrażu. Wszystkie szczeliny pomiędzy szkłem a ścianką profilu wypełnione są kitem. Witraże o powierzchni przekraczającej pół metra kwadratowego wymagają dodatkowego wzmocnienia – wiatrownicy. Wzmocnienie w zależności od przeznaczenia witrażu może być zrobione za pomocą wlutowanego drutu, wyspawanej kratownicy, stalowej siatki lub podwiązanej płyty z pleksy.
Witraż wykonany w technice klasycznej prawidłowo zaprojektowany i pieczołowicie zakitowany charakteryzuje się dużą elastycznością, znacznie większą niż witraż wykonany w technice Tiffaniego, sprawia to fakt, że nie ma w takim witrażu miejsca gdzie jedno szkło napiera bezpośrednio punktowo na inne. Każde szkło oddziela od siebie minimum 1 mm miękkiego ołowiu.
Minimalne pole pojedynczego kawałka szkła ograniczone jest kształtem i grubością ołowianego profilu, oznacza to, że technika nie jest polecana dla projektów o drobnym szczegółowym rysunku.
Zastosowanie
Dzięki swojej elastyczności technika tradycyjna świetnie nadaje się do przeszklenia elementów podlegających ciągłej pracy, narażonym na drżenia bądź naprężenia. Witrażem wykonanym w tej technice można wypełniać otwory okienne i otwory drzwiowe. Technika tradycyjna polecana jest do wykonania wypełnień ścianek działowych i wnęk ściennych.
|
Techniki 
